Czy wyobrażasz sobie los pacjent z udarem, jeśli najbliższy szpital udar był dostępny tylko w transporcie wodnym, a podróż łodzią ekspresową trwała około półtorej godziny?
Dopiero nie tak dawno temu był to tylko wyobrażony scenariusz, ale ostra rzeczywistość dla mieszkańców Kapitu w Malezji.
Kapit to największy oddział w Malezji, który stanowi prawie jedną trzecią całości obszaru gruntu Sarawak, największego stanu w Malezji. Jest to region górski, a prawie 80% terytorium jest pokrytych gęstymi lasami pierwotnymi.
Jej populacja składa się przede wszystkim z nierodzajowej grupy etnicznej Iban. Młodsze osoby dorosłe często migrują do miast w poszukiwaniu lepszych możliwości zatrudnienia, pozostawiając starszą populację, która nadal angażuje się w tradycyjne działania gospodarcze, takie jak rolnictwo, rybołówstwo i praca w tym obszarze. Wielu miejscowych nadal mieszka w tradycyjnych, długich mieszkających w lasach, i ma ograniczony dostęp do formalnej edukacji.
Majestyczna rzeka Rajang, najdłuższa w Malezji, przepływa przez Kapita, kształtując jego krajobraz i sposób życia. Przed zbudowaniem drogi łodzie ekspresowe stanowiły linię ratunkową; były jedynym sposobem podróżowania do pobliskich miast. Te eleganckie, wąskie naczynia, humoralnie zmętnione "powietrzne kofeiny" ze względu na ich konstrukcję i układ siedzenia, pozostają słynnym widzeniem na rzece.
Pod koniec 2020 roku Kapit został ostatecznie połączony drogą z miastem Sibu, w którym znajduje się szpital kierujący do Centralnego Sarawak. To otworzyło nowe możliwości podróży. Chociaż niektóre obszary, takie jak Belaga i Punan Bah, nadal polegają w dużym stopniu na transporcie rzecznym, większość mieszkańców nie jest już związana z rozkładem łodzi ekspresowych i może podróżować między Sibu a Kapitem, korzystając z różnych form transportu, takich jak vany, autobusy i samochody.
Ale chociaż oba miasta znajdują się w odległości zaledwie 160 km, podróż może być dość przygodą ze względu na wzgórzową, jednolanową drogę. Ciężkie pojazdy często blokują drogę, powodując opóźnienia i przestawiając podróż ze szpitala Kapit Hospital do szpitala Sibu w trzygodzinną przyspieszoną przyspieszkę.
Opieka zdrowotna pozostaje wyzwaniem, ponieważ Szpital Kapita jest jedynym szpitalem w tym dziale. W przypadku mieszkańców mieszkających w odległych częściach oddziału uzyskanie opieki medycznej może oznaczać uciążliwą sześciogodzinną podróż.
Oficjalna dokumentacja wskazuje na występowanie udar mózgu w Kapitu w około 30 przypadkach rocznie, jednak faktyczna liczba jest prawdopodobnie wyższa z powodu niskiej świadomości i braku wiedzy na temat objawów udar mózgu. Wielu mieszkańców jest bardziej skłonnych do szukania pomocy u tradycyjnych wyleczeniowców w swojej społeczności, a nie do robienia długich wycieczek do szpitala. Jednak sytuacja dramatycznie się zmieniła w kwietniu 2024 r. wraz z pojawieniem się placówki udar w Szpitalu Kapita.
Podróż rozpoczęła się na początku 2024 roku lekarz, kiedy to dr Chai Siew Yap rozpoczął tworzenie multidyscyplinarnego zespół udarowy i protokołu udar dla jego szpitala. Jego projekt cieszył się wsparciem dyrektora szpitala, dr Francis Lee Ngie Ping, i otrzymał wskazówki od neurolog odwiedzającego ze szpitala Sibu, dr Benjamin Ng Han Sim.
Dr Chai, pierwotnie z Pusing w Perak w Malezji, wybrał karierę w medycynie pod wpływem swojej siostry, która obecnie jest pediatrą. Ale w okresie młodocianych lat jego walka z mięsakiem Ewinga, rzadką i agresywną postacią raka, zmuszała go do bycia zaangażowanym i współczuciem lekarzem.
Pracując jako młodszy lekarz, daleko od swojego miejsca zamieszkania, otrzymał wiadomość, że u matki rozpoznano otępienie naczyniowe, schorzenie spowodowane udar mózgu. Obserwowanie pamięci matki powoli pogarsza się do momentu, gdy nie będzie już mogła rozpoznać swojego syna, pozostawiła nieusuwalny znak na sercu.
Tak jak dr Chai zajmował stanowisko specjalisty chorób wewnętrznych w Szpitalu Kapita, tragedia znowu uderzyła, gdy jego ojciec doznał wyniszczającego udar mózgu, pozostawiając go sparaliżowane i nie jest w stanie opiekować się sobą. Te głębokie doświadczenia wzmocniły jedynie determinację dr Chai w zakresie dokonywania zmian i przyczyniły się do jego determinacji w zakresie ustanowienia usługi leczenia tromboliza udar mózgu w szpitalu. Kiedy Kapit Hospital ostatecznie otrzymał skaner TK w lutym 2024 r., nic nie przeszkodziło mu.
Kluczowy związek pomiędzy Szpitalem Kapita a Inicjatywa Angels został zawiązany przez dr Benjamin ze Szpitala Sibu, gdzie Konsultant Angels, dr Radha Malon, konsultował się w tym czasie. Mimo że nigdy nie słyszała o Kapitu, była ona gotowa wspierać szpital, korzystając z niezbędnych zasobów i narzędzi, które umożliwiłyby zmianę leczenie udaru w tym odległym mieście.
Podczas pierwszej rozmowy wirtualnej ze szpitalnym zespół udarowy dowiedziała się, że już istnieje ścieżka udar, co było obiecującym początkiem. Zasugerowała przeprowadzenie symulacja dotyczącej udar w celu zapewnienia zespołowi kontrolowanego środowiska do ćwiczeń i doskonalenia ich reakcji na udar udary. Byli entuzjastycznie nastawieni do pomysłu i uzgodnili datę symulacja.
W międzyczasie, aby rozpocząć świadomość społeczną w Kapitu, wysłała do szpitala za pośrednictwem kuriera bunty i broszury dotyczące świadomości udar.
W ciągu pierwszego tygodnia od rozpoczęcia świadczenia usług udar Szpital Kapit osiągnął etap medyczny. pacjent leczonym tromboliza przez nowo minutowany zespół udarowy był 101-letni mężczyzna, który zdarzył się być dziadkiem jednej z pielęgniarek. Mimo że mieszkał już od ponad stulecia, przed udar był aktywny i samodzielny. Przybył do szpitala 2 godziny i 40 minut po wystąpieniu osłabienia. Wynik oceny wg skali Skala oceny udaru mózgu NIH przy przyjęcie wynosił 11, uzyskując poprawę do 9 przy wypis ze szpitala, przy odpowiednim wyniku w skali MRS wynoszącym 4. Obecnie przechodzi ambulatoryjną rehabilitacja udar.
Po przybyciu na symulacja udar dr Radha przebyła dwugodzinny lot do Sybu, po którym następnego dnia odbędzie się wczesna poranna wycieczka do Kapita. Zatrudniła taksówkę na dwu- i pół godziny jazdy, przygotowaną z zastosowaniem leków przeciwchorobowych na ruchy, aby poradzić sobie z wietrznymi i wzruszonymi drogami. Chociaż kierowca był lokalnym i zaznajomionym z drogą, wielu zakręca się i obraca w gęstym lesie wymagało pełnej uwagi.
Po przybyciu do Kapitu zespół szpitalny z chęcią powitał ją, aby rozpocząć symulacja udar. W scenariuszu symulacja "pacjent" był transportowany karetka. Szpital został wstępnie powiadomiony, a zespół udarowy był gotowy do przybycia pacjent. Poświęcono pięć minut na przeniesienie pacjent na badanie TK w innym bloczku, a po podjęciu decyzji o leczeniu pacjent została przeniesiona na OIT (w innym bloczku, na innym poziomie) w celu rozpoczęcia leczenie. Podczas późniejszej rozmowy rozmawiali o sposobach pokonania tych przeszkód – w tym o prostych środkach prawnych, takich jak wysłanie kogoś z wyprzedzeniem, aby wezwać i przytrzymać windę, aby wyeliminować czas oczekiwania.
Podróż powrotna, kolejna półtora godziny na tych samych wiatrowych drogach, zapewniła jej wystarczająco dużo czasu na refleksję. Pomimo fizycznego zagrożenia wyjazdem dr Radha wiedziała, że jest częścią misji zapewniania specjalistycznej opieki w tym niedostatecznie chronionym regionie, głęboko w Sarawaku.
Od czasu wizyty w Kapit Hospital skróciła już czas oczekiwania między przybyciem do szpitala a podaniem leku z 60 do 50 minut. Nadawali priorytet rygorystycznym i ciągłym szkoleniom personelu, aby zapewnić, że każdy członek zespołu posiada wiedzę i pewność siebie w zakresie niezależnej identyfikacji pacjentów z udar, inicjowania protokołów udar, przeprowadzania ocen wg skali Skala oceny udaru mózgu NIH, interpretacji skanów TK i podawania leku trombolitycznego. Zobowiązują się również do poszerzania kontaktów ze społecznością w celu zwiększenia świadomości i zachęcania do proaktywnych zachowań związanych ze zdrowiem.
Podróż związana z transformacją leczenie udaru w Kapitu dopiero się rozpoczęła, ale już stanowi sygnał ostrzegawczy nadziei i model doskonałości dla innych regionów, aby móc imutować. Kroki dokonane w tak krótkim okresie stanowią silne przypomnienie, że dzięki zaangażowaniu i odpowiednim zasobom możemy zmienić los pacjentów z udar na lepsze, z podziałem na każdą społeczność.
